Mijn dagboek van de EVEREST trekking van 19 november tot 6 december 2007.
Deelnemers : Roger De Groen (69) uit Grimbergen, Henri Mylle (62) uit Brussel, Robert Collaert (57) uit Hamme-Merchtem, Luc Roosen (53) uit ?, Jelle Siaens (32) uit ?, Jos Derom (50) uit Neerijse, Griet De Rycke (49) uit Oudenaarde, Marc Van Buggenhout (46) uit Wolvertem.
Maandag 19/11 en dinsdag 20/11
Gepakt en gezakt zijn we om 17u30 BT vertrokken met een vlucht van British Midland naar Londen Heathrow. Het vertrek aldaar met een vlucht van Qatar Airways naar Doha was voorzien om 21u30, maar zware ontnuchtering want het vliegtuig kon niet opstijgen wegens technische problemen. We werden met een bus overgebracht naar het poepsjieke Radisson hotel in de nabijheid van de luchthaven. We kregen te horen dat we ’s morgens vroeg gingen gewekt worden om nadien te vernemen dat we pas om 14u15 Britse tijd konden vertrekken naar Doha. Na een rustige vlucht zijn we daar geland om 23u45 plaatselijke tijd (21u45 BT). We wisten niet of er direkt een aansluitende vlucht was naar Kathmandu en we hebben verschillende uren liggen rondlummelen in de transitzone. Pas om 4u45 plaatselijke tijd (2u45 in België) konden we eindelijk vertrekken.
Woensdag 21/11
We zijn geland in Ktm om 11u45 plaatselijke tijd (7u woensdagmorgen in België).
Zonder probleem voorbij de douane en met een busje naar het hotel The Malla. De eerste aanblik van de stad tijdens de rit naar het hotel was zoals de vorige keren : chaos, vuil, druk verkeer, kortom er was niks veranderd. Iedereen was moe van de lange reis en ik heb een uurke of 4 geslapen. ’s Avonds zijn we nog een lekkere pizza gaan eten in het heldonkere Ktm, want er was een stroompanne. We moesten vroeg in ons bed, want we gingen vroeg gewekt worden voor ons grote avontuur richting de bergen.
Donderdag 22/11
(Vanaf nu zijn de uren altijd in plaatselijke tijd, in België is het dan 4u45 vroeger).
Om 6u45 de Twin Otter in voor de kleine 3 kwartiertjes durende vlucht naar Lukla op 2.800 meter hoogte. Deze korte vliegreis is ronduit spectaculair. Met 16 personen opeengepropt in het toestel vlogen we tussen de groene heuvels bezaaid met pittoreske dorpjes. Kort voor de landing zie je van ver de ondertussen geasfalteerde landingsbaan liggen en voor je het wist stonden we weer op de begane grond. Veranderd dat het daar is. De barak van vroeger die het luchthavengebouw moest voorstellen is verdwenen en vervangen door een iets moderner stenen gebouw. De landingsbaan te voet oversteken zoals in 1994 mag niet meer, want het is een komen en gaan van vliegtuigen.
Na een vroeg middagmaal zijn we in Lukla vertrokken om 11 u voor een 3u30 zeer zeer gezapige wandeling naar Phakding. We zijn daar toegekomen rond 14u30. Jos had daar een kleine hond letterlijk aan zijn been die blijkbaar met hem wou spelen, maar Jos vond dat die hond wat teveel aan zijn been hing en het arme dier kreeg me daar een flinke linkse tegen zijn snuit. Onze lodge voor die nacht was sober maar proper. We zijn allemaal rond 19 u in onze slaapzak gekropen en ik heb er voor onze eerste nacht slecht geslapen en de rest van de groep blijkbaar ook. We hebben zowat het wijzertje rond geslapen en dit zou bijna heel de trekking zo blijven.
Vrijdag 23/11
Om 7 u opgestaan en rond 8u15 waren we op weg richting Namche Bazaar. Het tempo is gezapig en we stoppen regelmatig. In Monjo was er onze middaglunch en kort hierna zijn we het nationale Sagarmahtapark binnengewandeld. Op de weg naar Namche dienden we een stuk of 5 spectaculaire metalen hangbruggen over te steken. Zeker de laatste hangbrug die zowat 40 meter boven de woest stromende Dudh Koshi hangt was even bibberen. Vanaf dan was het echt klimmen geblazen en ging het maar moeizaam omhoog. Onze lodge voor die nacht was de Kala Pattar lodge, pal naast de lodge waar ik in 1994 had overnacht. Waar toen onze tenten hadden gestaan lagen er nu funderingen klaar voor het vergroten van de lodge.
Zaterdag 24/11
Rustdag ! Acclimatisatie is zeer belangrijk, want we zitten ondertussen op een hoogte van 3.440 meter. We zijn naar een uitzichtpunt iets boven Namche geklommen en daar hadden we een fantastisch uitzicht op de Everest, de Lhotse, de Ama Dablam en diverse andere bergreuzen. Weliswaar nog vanop verre afstand, ruim 50 km, maar toch, het geeft alleen maar aan hoe indrukwekkend groot deze bergen zijn. De rest van de voormiddag hebben we ons wat beziggehouden : we hebben een Tibetaans klooster in Namche bezocht, we zijn de zaterdagse markt gaan bezoeken, een “terrasje” gaan doen en onze weblog gaan aanvullen. In de namiddag wat gedut en zo was het weer avond. Iets voor 8 uur de slaapzak in voor weer een groot stuk een slapeloze nacht. Ik heb last van een verstopte neus en een vervelende droge hoest, alle twee te wijten aan de hoogte.
Zondag 25/11
Om 8u15 waren we op stap richting Tengboche op 3.867 meter hoogte. Opnieuw een gezapig tempo over eerst een golvende weg om daarna een heel stuk af te dalen om de rivier over te steken. We namen de lunch in Phungi Tenga. Nadien wachtte er ons nog een 2 u durende zware klim. Rond 15u20 in Tengboche gearriveerd waar we onze intrek namen in de Himalaya lodge. Vermits de klim vrij steil was werden de rugzakken door de dragers gedragen. Voor die mannen nog eens een aantal kilo’s erbij, maar ze malen daar niet om. We konden er nog een paar uurtjes genieten van de zon, maar eens ze onder ging werd het direkt vrij koud. In de lodge was intussen de kachel aangestoken en was het gezellig warm. We hebben tot 20u30 uno gespeeld. Het was de eerste nacht dat ik wat deftig heb kunnen doorslapen. De combinatie van de hoogte en het zeer vroeg in de slaapzak kruipen, betekent dat ik een stuk van de nacht moeilijk slaap.
Maandag 26/11
’s Morgens in alle vroegte het Tibetaanse klooster gaan bezoeken. We moeten ook wat aan het culturele aspekt van onze trekking denken, dus dat hoort er bij.
Na het ontbijt zijn we vertrokken richting Dingboche. ’s Middags hadden we lunch in Shomare. Ik heb tot hiertoe nog nooit veel gegeten, ik vind het niet lekker en ik heb ook niet veel trek. Ik ben ook wat ongerust om alles wat we voorgeschoteld te krijgen op te eten. We zitten al met een serieus zieke Roger, zijn darmen liggen kompleet overhoop en hij heeft na de lunch de rest van de weg per paard afgelegd.
Rond 16 u waren we dan in Dingboche. Ik vraag mij af wie of wat er ooit op het idee is gekomen om daar een dorp te bouwen. Een godvergeten plaats te midden van een maanlandschap. In Dingboche zijn er verschillende lodges. Wij logeren voor 2 nachten in de (nou ja) Holiday Inn !!! Stel je er niet teveel van voor, het is zeer sober en je mag niet te nauw kijken want eigenlijk is het er gewoonweg vuil.
Hier is het opnieuw acclimatiseren want we zitten ondertussen al op 4.400 meter.
’s Avonds was het lekker warm rond de stoof terwijl we uno speelden en ook nu kropen we rond 20 u in onze slaapzak. Vroeg gaan slapen is immers vroeg wakker. Ik heb nog geen enkele keer tot 7 u kunnen doorslapen, anders zou dit betekenen dat ik 11 u aan één stuk zou doorslapen.
Dinsdag 27/11
Deze morgen om 8u15 vertrokken voor een acclimatisatietocht naar de 5.100 meter hoge Nangka Tshang boven Dingboche. Stijgen voor mij moeilijk op deze hoogte, de afdaling ging veel sneller. Op de top hadden we een prachtig uitzicht. We waren terug omstreeks 13u30 voor onze lunch. Internetten of gsm is hier niet meer mogelijk. Morgen gaan we naar Lobuche, nog zo’n 400 m hoger. Donderdag is het dan de dag waarvoor we allemaal gekomen zijn, de Kala Pattar moet er aan !
Woensdag 28/11
Vandaag ging het van Dingboche naar Lobuche op 4.900 m hoogte. Een hele dag klimmen in een langzaam veranderend landschap. Van een beetje dor groen naar een landschap vol rotspuin met rondom zes- en zevenduizenders. Onderweg in Dugla was er tijdens de voorbije moesson een enorme grondverschuiving geweest. Hier is het de natuur die regeert en als mens kan je daar niets tegen beginnen. Die grondverschuiving is er voor eeuwig, men kan ze zelfs niet herstellen omdat dit onbegonnen werk is op deze hoogte. Er is geen materiaal, er zijn geen wegen en het lost toch niks op. Lobuche is een smerig gat en onze lodge voor 2 nachten was de minste van wat we tot nu toe hebben gehad. Onderweg naar Lobuche op een pas van +/- 4.700 meter zijn we een gedenkplaats tegengekomen voor verongelukte klimmers en sherpa’s. Een ingetogen moment zo hoog in de bergen. Er was ook een gedenkteken opgericht (ze noemen dat daar een chorten) ter nagedachtenis van de beroemde Scott Fisher, omgekomen op de Everest tijdens de tragische meimaand in 1996. We gingen de volgende morgen om 4 uur gewekt worden, dus we kropen maar wat vroeger in onze slaapzak. Het was buiten bitter koud die nacht en het ijs stond ’s morgens op de binnenkant van de raampjes van ons kamertje.
Donderdag 29/11
Twee (!!!) uurkes heb ik wat vast kunnen slapen, voor de rest liggen woelen en draaien en wat wegzuilen. Dan nog eens die vervelende hoest en verstopte neus. Ellendig ! Om 4 u eruit en om 5 u waren we met ons groepje weg in het pikkedonker richting Gorakshep op bijna 5.200 meter. Het was daarbij nog eens berekoud en zelfs met 2 wollen handschoenen over mekaar had ik nog koude handen. Roger had zelfs last van bevriezende vingers en de fles water in de rugzak van Jelle was aan het bevriezen. Toen het wat licht begon te worden zagen we dat we ons in een desolaat landschap bevonden met zicht op de verschrikkelijke Khumbu gletsjer. We wandelden langs een smal paadje, waar het op een paar plekken gevaarlijk was om een uitschuiver te maken. Rond 7u30 waren we dan in Gorakshep. Daar nog even een korte pauze genomen en dan op weg naar ons einddoel, de KALA PATTAR, 5.545 m hoog. Het was voortdurend stijgen in een voor mij overweldigende natuur. Stilaan liet de Everest zich in al zijn pracht bewonderen en uiteindelijk rond 11 u na uren moeizaam stijgen bereikten we de top. Een magisch moment, zo hoog was ik nog nooit geweest. Ik was wat ongerust over hoogteziekte en hoofdpijn, maar gelukkig had ik daar geen last van. Enkel het voortdurende stijgen en het daarbij horende tekort aan zuurstof was voor mij moeilijk. Werkelijk voetje voor voetje en om de zoveel meter even stoppen. Na een goed halfuur en na de gebruikelijke topfoto’s verlieten we de top voor de lange afdaling naar Gorakshep. Daar namen we onze middaglunch in een stralende zon om daarna de lange terugtocht naar Lobuche aan te vatten. Het was een lange dag en iedereen kwam veilig, moe en tevreden toe in onze lodge.
Vrijdag 30/11
Na ons hoogtepunt van gisteren is het vanaf vandaag constant afdalen. Van 4.900 meter naar 3.867 meter, naar het dorpje Pangboche via Pheriche. In dit laatste dorp hebben we 2 x een reddingshelicopter zien landen. We vernamen dat het voor die groep Koreanen was die we gisteren in Gorakshep waren tegengekomen en waarvan we hoorden zeggen dat ze weinig waren geacclimatiseerd. Nu ja, als dat zo is, dan hebben die toch wel grote risico’s genomen om te snel te hoog te gaan. De lodge in Pangboche was eigendom van Girmin Darji Sherpa, hij heeft al 3 x de top van de Everest bereikt.
Zaterdag 1/12
Vandaag verder afgedaald naar Khumjung op 3.600 meter hoogte. Het was weer een lange stapdag, waar we zijn toegekomen in de voor iedereen beste lodge van heel de trekking. Er was elektriciteit, het eten was lekker en we hadden internet voor onze weblog aan te vullen. Het was alleen ’s nachts weer bitter koud, want het ijs stond weer maar eens op de ramen. We hebben ’s avonds wat gevierd rondom de warme stoof met wat whisky en wat rum en we zijn wat later gaan slapen dan anders. Ik heb voor de eerste keer wat kunnen doorslapen, het deed eens deugd.
Zondag 2/12
Om 7 uur er uit om in de Monastery van Khumjung de wereldberoemde Yeti-scalp te gaan bekijken. Er ligt daar iets in een afgesloten box maar of het een scalp is, is wetenschappelijk nooit bewezen. Het is echter hun geloof en niemand kan hen er van af brengen dat het niet waar is. Na het ontbijt zijn we vertrokken richting Namche Bazar waar we door onze hoofdsherpa getrakteerd werden op een heerlijke westerse koffie bij Herman Helmers Bakery. Dit gebouw was de lodge waar ik in 1994 nog heb overnacht. Ze is volledig verbouwd tot bakkerij annex winkel en atelier. Naar Nepalese normen vrij luxueus en ook de prijzen van de broden en koekjes waren enkel maar betaalbaar voor de trekkers. Er hingen aan de muur zelfs nederlandstalige broodaffiches. Na de middag zijn we verder afgedaald naar Monjo waar we hebben overnacht in een lodge die bij de beteren was van al waar we hebben overnacht. Morgen is het onze laatste dag en het zal heel de dag een gezapig tempo worden, want tot Lukla is niet zo ver meer en we hebben tijd zat. Ik heb vanavond al 2 flessen Everest pils (350 cl) uit en ik voel me al wat luchtig.
Maandag 3/12
Dezelfde weg terug als in het opkomen. In Phakding was het middaglunch. In de namiddag kwam er plots bewolking en begon het lichtjes te regenen, zo ergens het midden tussen regen en bevroren sneeuw. Dit betekende dat het hoger in de bergen waarschijnlijk flink aan het sneeuwen was. Ik denk dat we geluk hebben gehad met het weer, want hadden we hoger zo’n weer moeten gehad hebben, ik denk dat het niet zo aangenaam zou zijn geweest. Regen op 2.800 meter betekend zo goed als sneeuw 2.000 meter hoger en dan is stappen op de soms smalle paden ronduit gevaarlijk. In Lukla was het dit keer geen lodge maar een heuse hotelkamer en ik wist niet eens dat dit daar bestond. In alle geval konden we ons eens goed douchen en dit deed deugd na de soms krakkemikkige voorzieningen die we de dagen voordien hadden om ons wat te wassen.
Dinsdag 4/12
Terug naar de bewoonde wereld en een beetje terug richting beschaving. We hebben er toch een tikkeltje ontroerd afscheid genomen van onze sirdar Kage Sherpa en zijn broer Pasang Galje Sherpa. Ze zijn dagen voor ons in de weer geweest, niets was hen teveel, ze hebben ons zeer goed begeleid en mede door hen werd onze trekking een succes. Een flink en hartelijk woord van dank voor deze mannen. Onze derde sherpa, Chhombi, ging met het vliegtuig mee naar Ktm waar hij woont. Na de weeral spectaculaire vlucht met de Twin Otter rond 10 u voorspoedig geland in Ktm. De rest van de dag zijn Jos en ik Patan gaan bezoeken, het oude stadsgedeelte van Ktm, met vele tempels en tempeltjes. Het is impressionant te zien hoe die tempels zijn gebouwd, het zijn echte kunstwerken.
Woensdag 5/12
Onze laatste dag en het zit er spijtig genoeg op. Vandaag hebben we met vieren een taxi afgehuurd voor heel de dag om naar Pashupatinath, naar Bodnath en naar Swayambotnath te gaan. Wat is dat in godsnaam allemaal ? Het eerste is de lijkverbranding, het tweede is de grootste stupa in de wereld en het derde is de zogenaamde apentempel op een heuvel met zicht op heel Ktm. Zeker de lijkverbranding is voor ons indrukwekkend, vandaag sterven en binnen de 24 u schiet er van de dode niks meer over, alles opgebrand. Hun rituelen en hun geloof om de dode te begeleiden naar het hiernamaals, voor een christen is dit een totaal andere beleving dan voor een hindoe. In de late namiddag hebben we nog wat rondgekuierd in Thamel en ’s avonds was er dan ons afscheidsdiner
Donderdag 6/12
Vroeg er uit want we moesten al om 7u30 op de luchthaven zijn voor onze terugvlucht. Deze morgen was er dan het afscheid met Chhombi Sherpa, een uiterst grappige en toffe kerel. Wij terug naar onze westere wereld vol met luxe en stress, hij terug naar zijn waarschijnlijke bescheiden woning bij zijn ouders in Ktm.
Na een lange dag vliegen van Ktm over Doha en Londen zijn we om middernacht aangekomen in ons Belgenland.
Het was een prachtige trekking, we hebben geluk gehad met het weer, we hebben meeval gehad met de gezondheid en bovenal we hadden een goede groep met toffe mensen en een goede verstandhouding. Bedankt Griet, Roger, Henri, Robert, Luc, Jelle en Jos, jullie waren toffe mensen en ik zal deze trekking mijn leven lang blijven herinneren als één van de mooiste reizen die ik ooit heb gemaakt.
Marc Van Buggenhout
Zaterdag 15 december 2007
Deelnemers : Roger De Groen (69) uit Grimbergen, Henri Mylle (62) uit Brussel, Robert Collaert (57) uit Hamme-Merchtem, Luc Roosen (53) uit ?, Jelle Siaens (32) uit ?, Jos Derom (50) uit Neerijse, Griet De Rycke (49) uit Oudenaarde, Marc Van Buggenhout (46) uit Wolvertem.
Maandag 19/11 en dinsdag 20/11
Gepakt en gezakt zijn we om 17u30 BT vertrokken met een vlucht van British Midland naar Londen Heathrow. Het vertrek aldaar met een vlucht van Qatar Airways naar Doha was voorzien om 21u30, maar zware ontnuchtering want het vliegtuig kon niet opstijgen wegens technische problemen. We werden met een bus overgebracht naar het poepsjieke Radisson hotel in de nabijheid van de luchthaven. We kregen te horen dat we ’s morgens vroeg gingen gewekt worden om nadien te vernemen dat we pas om 14u15 Britse tijd konden vertrekken naar Doha. Na een rustige vlucht zijn we daar geland om 23u45 plaatselijke tijd (21u45 BT). We wisten niet of er direkt een aansluitende vlucht was naar Kathmandu en we hebben verschillende uren liggen rondlummelen in de transitzone. Pas om 4u45 plaatselijke tijd (2u45 in België) konden we eindelijk vertrekken.
Woensdag 21/11
We zijn geland in Ktm om 11u45 plaatselijke tijd (7u woensdagmorgen in België).
Zonder probleem voorbij de douane en met een busje naar het hotel The Malla. De eerste aanblik van de stad tijdens de rit naar het hotel was zoals de vorige keren : chaos, vuil, druk verkeer, kortom er was niks veranderd. Iedereen was moe van de lange reis en ik heb een uurke of 4 geslapen. ’s Avonds zijn we nog een lekkere pizza gaan eten in het heldonkere Ktm, want er was een stroompanne. We moesten vroeg in ons bed, want we gingen vroeg gewekt worden voor ons grote avontuur richting de bergen.
Donderdag 22/11
(Vanaf nu zijn de uren altijd in plaatselijke tijd, in België is het dan 4u45 vroeger).
Om 6u45 de Twin Otter in voor de kleine 3 kwartiertjes durende vlucht naar Lukla op 2.800 meter hoogte. Deze korte vliegreis is ronduit spectaculair. Met 16 personen opeengepropt in het toestel vlogen we tussen de groene heuvels bezaaid met pittoreske dorpjes. Kort voor de landing zie je van ver de ondertussen geasfalteerde landingsbaan liggen en voor je het wist stonden we weer op de begane grond. Veranderd dat het daar is. De barak van vroeger die het luchthavengebouw moest voorstellen is verdwenen en vervangen door een iets moderner stenen gebouw. De landingsbaan te voet oversteken zoals in 1994 mag niet meer, want het is een komen en gaan van vliegtuigen.
Na een vroeg middagmaal zijn we in Lukla vertrokken om 11 u voor een 3u30 zeer zeer gezapige wandeling naar Phakding. We zijn daar toegekomen rond 14u30. Jos had daar een kleine hond letterlijk aan zijn been die blijkbaar met hem wou spelen, maar Jos vond dat die hond wat teveel aan zijn been hing en het arme dier kreeg me daar een flinke linkse tegen zijn snuit. Onze lodge voor die nacht was sober maar proper. We zijn allemaal rond 19 u in onze slaapzak gekropen en ik heb er voor onze eerste nacht slecht geslapen en de rest van de groep blijkbaar ook. We hebben zowat het wijzertje rond geslapen en dit zou bijna heel de trekking zo blijven.
Vrijdag 23/11
Om 7 u opgestaan en rond 8u15 waren we op weg richting Namche Bazaar. Het tempo is gezapig en we stoppen regelmatig. In Monjo was er onze middaglunch en kort hierna zijn we het nationale Sagarmahtapark binnengewandeld. Op de weg naar Namche dienden we een stuk of 5 spectaculaire metalen hangbruggen over te steken. Zeker de laatste hangbrug die zowat 40 meter boven de woest stromende Dudh Koshi hangt was even bibberen. Vanaf dan was het echt klimmen geblazen en ging het maar moeizaam omhoog. Onze lodge voor die nacht was de Kala Pattar lodge, pal naast de lodge waar ik in 1994 had overnacht. Waar toen onze tenten hadden gestaan lagen er nu funderingen klaar voor het vergroten van de lodge.
Zaterdag 24/11
Rustdag ! Acclimatisatie is zeer belangrijk, want we zitten ondertussen op een hoogte van 3.440 meter. We zijn naar een uitzichtpunt iets boven Namche geklommen en daar hadden we een fantastisch uitzicht op de Everest, de Lhotse, de Ama Dablam en diverse andere bergreuzen. Weliswaar nog vanop verre afstand, ruim 50 km, maar toch, het geeft alleen maar aan hoe indrukwekkend groot deze bergen zijn. De rest van de voormiddag hebben we ons wat beziggehouden : we hebben een Tibetaans klooster in Namche bezocht, we zijn de zaterdagse markt gaan bezoeken, een “terrasje” gaan doen en onze weblog gaan aanvullen. In de namiddag wat gedut en zo was het weer avond. Iets voor 8 uur de slaapzak in voor weer een groot stuk een slapeloze nacht. Ik heb last van een verstopte neus en een vervelende droge hoest, alle twee te wijten aan de hoogte.
Zondag 25/11
Om 8u15 waren we op stap richting Tengboche op 3.867 meter hoogte. Opnieuw een gezapig tempo over eerst een golvende weg om daarna een heel stuk af te dalen om de rivier over te steken. We namen de lunch in Phungi Tenga. Nadien wachtte er ons nog een 2 u durende zware klim. Rond 15u20 in Tengboche gearriveerd waar we onze intrek namen in de Himalaya lodge. Vermits de klim vrij steil was werden de rugzakken door de dragers gedragen. Voor die mannen nog eens een aantal kilo’s erbij, maar ze malen daar niet om. We konden er nog een paar uurtjes genieten van de zon, maar eens ze onder ging werd het direkt vrij koud. In de lodge was intussen de kachel aangestoken en was het gezellig warm. We hebben tot 20u30 uno gespeeld. Het was de eerste nacht dat ik wat deftig heb kunnen doorslapen. De combinatie van de hoogte en het zeer vroeg in de slaapzak kruipen, betekent dat ik een stuk van de nacht moeilijk slaap.
Maandag 26/11
’s Morgens in alle vroegte het Tibetaanse klooster gaan bezoeken. We moeten ook wat aan het culturele aspekt van onze trekking denken, dus dat hoort er bij.
Na het ontbijt zijn we vertrokken richting Dingboche. ’s Middags hadden we lunch in Shomare. Ik heb tot hiertoe nog nooit veel gegeten, ik vind het niet lekker en ik heb ook niet veel trek. Ik ben ook wat ongerust om alles wat we voorgeschoteld te krijgen op te eten. We zitten al met een serieus zieke Roger, zijn darmen liggen kompleet overhoop en hij heeft na de lunch de rest van de weg per paard afgelegd.
Rond 16 u waren we dan in Dingboche. Ik vraag mij af wie of wat er ooit op het idee is gekomen om daar een dorp te bouwen. Een godvergeten plaats te midden van een maanlandschap. In Dingboche zijn er verschillende lodges. Wij logeren voor 2 nachten in de (nou ja) Holiday Inn !!! Stel je er niet teveel van voor, het is zeer sober en je mag niet te nauw kijken want eigenlijk is het er gewoonweg vuil.
Hier is het opnieuw acclimatiseren want we zitten ondertussen al op 4.400 meter.
’s Avonds was het lekker warm rond de stoof terwijl we uno speelden en ook nu kropen we rond 20 u in onze slaapzak. Vroeg gaan slapen is immers vroeg wakker. Ik heb nog geen enkele keer tot 7 u kunnen doorslapen, anders zou dit betekenen dat ik 11 u aan één stuk zou doorslapen.
Dinsdag 27/11
Deze morgen om 8u15 vertrokken voor een acclimatisatietocht naar de 5.100 meter hoge Nangka Tshang boven Dingboche. Stijgen voor mij moeilijk op deze hoogte, de afdaling ging veel sneller. Op de top hadden we een prachtig uitzicht. We waren terug omstreeks 13u30 voor onze lunch. Internetten of gsm is hier niet meer mogelijk. Morgen gaan we naar Lobuche, nog zo’n 400 m hoger. Donderdag is het dan de dag waarvoor we allemaal gekomen zijn, de Kala Pattar moet er aan !
Woensdag 28/11
Vandaag ging het van Dingboche naar Lobuche op 4.900 m hoogte. Een hele dag klimmen in een langzaam veranderend landschap. Van een beetje dor groen naar een landschap vol rotspuin met rondom zes- en zevenduizenders. Onderweg in Dugla was er tijdens de voorbije moesson een enorme grondverschuiving geweest. Hier is het de natuur die regeert en als mens kan je daar niets tegen beginnen. Die grondverschuiving is er voor eeuwig, men kan ze zelfs niet herstellen omdat dit onbegonnen werk is op deze hoogte. Er is geen materiaal, er zijn geen wegen en het lost toch niks op. Lobuche is een smerig gat en onze lodge voor 2 nachten was de minste van wat we tot nu toe hebben gehad. Onderweg naar Lobuche op een pas van +/- 4.700 meter zijn we een gedenkplaats tegengekomen voor verongelukte klimmers en sherpa’s. Een ingetogen moment zo hoog in de bergen. Er was ook een gedenkteken opgericht (ze noemen dat daar een chorten) ter nagedachtenis van de beroemde Scott Fisher, omgekomen op de Everest tijdens de tragische meimaand in 1996. We gingen de volgende morgen om 4 uur gewekt worden, dus we kropen maar wat vroeger in onze slaapzak. Het was buiten bitter koud die nacht en het ijs stond ’s morgens op de binnenkant van de raampjes van ons kamertje.
Donderdag 29/11
Twee (!!!) uurkes heb ik wat vast kunnen slapen, voor de rest liggen woelen en draaien en wat wegzuilen. Dan nog eens die vervelende hoest en verstopte neus. Ellendig ! Om 4 u eruit en om 5 u waren we met ons groepje weg in het pikkedonker richting Gorakshep op bijna 5.200 meter. Het was daarbij nog eens berekoud en zelfs met 2 wollen handschoenen over mekaar had ik nog koude handen. Roger had zelfs last van bevriezende vingers en de fles water in de rugzak van Jelle was aan het bevriezen. Toen het wat licht begon te worden zagen we dat we ons in een desolaat landschap bevonden met zicht op de verschrikkelijke Khumbu gletsjer. We wandelden langs een smal paadje, waar het op een paar plekken gevaarlijk was om een uitschuiver te maken. Rond 7u30 waren we dan in Gorakshep. Daar nog even een korte pauze genomen en dan op weg naar ons einddoel, de KALA PATTAR, 5.545 m hoog. Het was voortdurend stijgen in een voor mij overweldigende natuur. Stilaan liet de Everest zich in al zijn pracht bewonderen en uiteindelijk rond 11 u na uren moeizaam stijgen bereikten we de top. Een magisch moment, zo hoog was ik nog nooit geweest. Ik was wat ongerust over hoogteziekte en hoofdpijn, maar gelukkig had ik daar geen last van. Enkel het voortdurende stijgen en het daarbij horende tekort aan zuurstof was voor mij moeilijk. Werkelijk voetje voor voetje en om de zoveel meter even stoppen. Na een goed halfuur en na de gebruikelijke topfoto’s verlieten we de top voor de lange afdaling naar Gorakshep. Daar namen we onze middaglunch in een stralende zon om daarna de lange terugtocht naar Lobuche aan te vatten. Het was een lange dag en iedereen kwam veilig, moe en tevreden toe in onze lodge.
Vrijdag 30/11
Na ons hoogtepunt van gisteren is het vanaf vandaag constant afdalen. Van 4.900 meter naar 3.867 meter, naar het dorpje Pangboche via Pheriche. In dit laatste dorp hebben we 2 x een reddingshelicopter zien landen. We vernamen dat het voor die groep Koreanen was die we gisteren in Gorakshep waren tegengekomen en waarvan we hoorden zeggen dat ze weinig waren geacclimatiseerd. Nu ja, als dat zo is, dan hebben die toch wel grote risico’s genomen om te snel te hoog te gaan. De lodge in Pangboche was eigendom van Girmin Darji Sherpa, hij heeft al 3 x de top van de Everest bereikt.
Zaterdag 1/12
Vandaag verder afgedaald naar Khumjung op 3.600 meter hoogte. Het was weer een lange stapdag, waar we zijn toegekomen in de voor iedereen beste lodge van heel de trekking. Er was elektriciteit, het eten was lekker en we hadden internet voor onze weblog aan te vullen. Het was alleen ’s nachts weer bitter koud, want het ijs stond weer maar eens op de ramen. We hebben ’s avonds wat gevierd rondom de warme stoof met wat whisky en wat rum en we zijn wat later gaan slapen dan anders. Ik heb voor de eerste keer wat kunnen doorslapen, het deed eens deugd.
Zondag 2/12
Om 7 uur er uit om in de Monastery van Khumjung de wereldberoemde Yeti-scalp te gaan bekijken. Er ligt daar iets in een afgesloten box maar of het een scalp is, is wetenschappelijk nooit bewezen. Het is echter hun geloof en niemand kan hen er van af brengen dat het niet waar is. Na het ontbijt zijn we vertrokken richting Namche Bazar waar we door onze hoofdsherpa getrakteerd werden op een heerlijke westerse koffie bij Herman Helmers Bakery. Dit gebouw was de lodge waar ik in 1994 nog heb overnacht. Ze is volledig verbouwd tot bakkerij annex winkel en atelier. Naar Nepalese normen vrij luxueus en ook de prijzen van de broden en koekjes waren enkel maar betaalbaar voor de trekkers. Er hingen aan de muur zelfs nederlandstalige broodaffiches. Na de middag zijn we verder afgedaald naar Monjo waar we hebben overnacht in een lodge die bij de beteren was van al waar we hebben overnacht. Morgen is het onze laatste dag en het zal heel de dag een gezapig tempo worden, want tot Lukla is niet zo ver meer en we hebben tijd zat. Ik heb vanavond al 2 flessen Everest pils (350 cl) uit en ik voel me al wat luchtig.
Maandag 3/12
Dezelfde weg terug als in het opkomen. In Phakding was het middaglunch. In de namiddag kwam er plots bewolking en begon het lichtjes te regenen, zo ergens het midden tussen regen en bevroren sneeuw. Dit betekende dat het hoger in de bergen waarschijnlijk flink aan het sneeuwen was. Ik denk dat we geluk hebben gehad met het weer, want hadden we hoger zo’n weer moeten gehad hebben, ik denk dat het niet zo aangenaam zou zijn geweest. Regen op 2.800 meter betekend zo goed als sneeuw 2.000 meter hoger en dan is stappen op de soms smalle paden ronduit gevaarlijk. In Lukla was het dit keer geen lodge maar een heuse hotelkamer en ik wist niet eens dat dit daar bestond. In alle geval konden we ons eens goed douchen en dit deed deugd na de soms krakkemikkige voorzieningen die we de dagen voordien hadden om ons wat te wassen.
Dinsdag 4/12
Terug naar de bewoonde wereld en een beetje terug richting beschaving. We hebben er toch een tikkeltje ontroerd afscheid genomen van onze sirdar Kage Sherpa en zijn broer Pasang Galje Sherpa. Ze zijn dagen voor ons in de weer geweest, niets was hen teveel, ze hebben ons zeer goed begeleid en mede door hen werd onze trekking een succes. Een flink en hartelijk woord van dank voor deze mannen. Onze derde sherpa, Chhombi, ging met het vliegtuig mee naar Ktm waar hij woont. Na de weeral spectaculaire vlucht met de Twin Otter rond 10 u voorspoedig geland in Ktm. De rest van de dag zijn Jos en ik Patan gaan bezoeken, het oude stadsgedeelte van Ktm, met vele tempels en tempeltjes. Het is impressionant te zien hoe die tempels zijn gebouwd, het zijn echte kunstwerken.
Woensdag 5/12
Onze laatste dag en het zit er spijtig genoeg op. Vandaag hebben we met vieren een taxi afgehuurd voor heel de dag om naar Pashupatinath, naar Bodnath en naar Swayambotnath te gaan. Wat is dat in godsnaam allemaal ? Het eerste is de lijkverbranding, het tweede is de grootste stupa in de wereld en het derde is de zogenaamde apentempel op een heuvel met zicht op heel Ktm. Zeker de lijkverbranding is voor ons indrukwekkend, vandaag sterven en binnen de 24 u schiet er van de dode niks meer over, alles opgebrand. Hun rituelen en hun geloof om de dode te begeleiden naar het hiernamaals, voor een christen is dit een totaal andere beleving dan voor een hindoe. In de late namiddag hebben we nog wat rondgekuierd in Thamel en ’s avonds was er dan ons afscheidsdiner
Donderdag 6/12
Vroeg er uit want we moesten al om 7u30 op de luchthaven zijn voor onze terugvlucht. Deze morgen was er dan het afscheid met Chhombi Sherpa, een uiterst grappige en toffe kerel. Wij terug naar onze westere wereld vol met luxe en stress, hij terug naar zijn waarschijnlijke bescheiden woning bij zijn ouders in Ktm.
Na een lange dag vliegen van Ktm over Doha en Londen zijn we om middernacht aangekomen in ons Belgenland.
Het was een prachtige trekking, we hebben geluk gehad met het weer, we hebben meeval gehad met de gezondheid en bovenal we hadden een goede groep met toffe mensen en een goede verstandhouding. Bedankt Griet, Roger, Henri, Robert, Luc, Jelle en Jos, jullie waren toffe mensen en ik zal deze trekking mijn leven lang blijven herinneren als één van de mooiste reizen die ik ooit heb gemaakt.
Marc Van Buggenhout
Zaterdag 15 december 2007
Geen opmerkingen:
Een reactie posten