Maandag 19/11
Met 8 personen vertrekken we vanuit Zaventem omstreeks 17.30 u. met BMI naar Londen Heatrow. Daar aangekomen gingen we onmiddellijk door voor de aansluitingsvlucht naar Doha, doch deze vlucht werd omstreeks 22 u. geannuleerd , door een mogelijke blikseminslag? op het vliegtuig. We werden overgebracht naar het 5***** hotel Radisson.
Dinsdag 20/11
Omstreeks 6 u. werden we gewekt voor het ontbijt. Daar kregen we dan ook te horen dat we met een bus omstreeks 10.30 u. naar de luchthaven zouden vertrekken. De vlucht naar Doha was gepland omstreeks 14.15 u. Marc en ik zijn dan na het ontbijt nog even gaan wandelen in de buurt van het hotel en de luchthaven. Het hotel was op 15 minuten stappen van de luchthaven. We zijn op de afgesproken tijd vertrokken, met Qatar Airways, en in Doha geland omstreeks 22 u. BT (24 uur in Qatar).
Woensdag 21/11
Daar de aansluitingsvlucht naar Kmd al weg was, was er in Doha twijfel wanneer we zouden kunnen verder vliegen naar Kmd. Er werd zelfs even gedacht aan een ander dat we opnieuw de nacht zouden doorbrengen in een hotel in de buurt van de luchthaven, doch om 4.45 u. QT zouden we toch een vlucht hebben. De bagage zal er niet zijn. Deze zou later toekomen en met een latere vlucht naar Kmd gebracht worden.
Ondertussen speelt Marc in de transitzone voor Sint en deelt er aan een paar luidruchtige kinderen ballonnen uit. Deze hebben plezier met de ballonnen en wij ook.
Ook deze vlucht met Qatar Airways vertrekt op het afgesproken tijdstip. Het is een “luxe”-vlucht. De zetels staan ver genoeg uit elkaar en er is dus voldoende beenruimte. Ook zeer vriendelijk personeel en eten en drank in overvloed.
Roger vliegt met ons niet mee en blijft in Doha en komt samen met de bagage met de latere vlucht.
Landing in Kmd omstreeks 11.45 u. NP (7 u. BT). Buiten de luchthaven worden we verwelkomd door onze sherpa’s en krijgen onmiddellijk, als teken van verwelkoming, een bloemenkrans om.
Met een oud busje, waar de achterbank van los ligt, worden we naar ons hotel The Malla in Kmd gebracht. The Malla is een verzorgd hotel. Eerst in de tuin van het hotel genoten van een ‘Everest’-biertje. In de tuin van het hotel hebben we ook uitzicht op een bouwwerf. Ook dames werken mee in de bouw. De stellingen zijn catastrofaal. Het bestaat uit gesjorde bamboestokken. Man, man, man…… het gesjor van de scouts en gidsen van Loonbeek is nog beter!
Iedereen is uitgeput en neemt een verkwikkende douche. Sommigen –onder andere Marc – doen een dutje. Onze bagage is er nog steeds niet. Ik ga alleen op uitstap in Kmd. De straat waar ons hotel gelegen is, is één van de drukste straten van Kmd. Omstreeks 16 u. is het spitsuur. Alle verkeer rijdt door elkaar. Het is een echte chaos (en dit is nog zacht uitgedrukt!). Stof vliegt er rond langs alle kanten. Smog, smog en nog eens smog, dompelt Kmd in een nevel. Op een kruispunt staat een politieagent. Volgens mij moest hij het verkeer regelen, doch hij staat daar maar te staan en laat maar begaan. Hij ziet het, denk ik, zelf niet meer zitten. Auto’s, allemaal ouder dan 20 jaar, toeteren er maar op los. Op het voetpad rijden er meer fietsen en moto’s dan dat er voetgangers stappen. Rode lichten zijn indicatief, doch niemand houdt er rekening mee. De straten zijn grote vuilnisbelten.
In de straat van het hotel is ook een “beenhouwerij”, waar het vlees onbeschermd op een toog ligt, in alle stof, rook en smog.
Iedereen is uitgeput en neemt een verkwikkende douche. Sommigen –onder andere Marc – doen een dutje. Onze bagage is er nog steeds niet. Ik ga alleen op uitstap in Kmd. De straat waar ons hotel gelegen is, is één van de drukste straten van Kmd. Omstreeks 16 u. is het spitsuur. Alle verkeer rijdt door elkaar. Het is een echte chaos (en dit is nog zacht uitgedrukt!). Stof vliegt er rond langs alle kanten. Smog, smog en nog eens smog, dompelt Kmd in een nevel. Op een kruispunt staat een politieagent. Volgens mij moest hij het verkeer regelen, doch hij staat daar maar te staan en laat maar begaan. Hij ziet het, denk ik, zelf niet meer zitten. Auto’s, allemaal ouder dan 20 jaar, toeteren er maar op los. Op het voetpad rijden er meer fietsen en moto’s dan dat er voetgangers stappen. Rode lichten zijn indicatief, doch niemand houdt er rekening mee. De straten zijn grote vuilnisbelten.
In de straat van het hotel is ook een “beenhouwerij”, waar het vlees onbeschermd op een toog ligt, in alle stof, rook en smog.
Ook in de zijstraatjes is het enorm druk, daar deze wegen gebruikt worden als sluipwegen. Deze wegen zijn nog smeriger en alle smeerlapperij loopt gewoon op straat. Het zijn open riolen. De straten zijn ook in erbarmelijke staat.
Teruggekomen in het hotel vertelde ik aan Marc waar ik geweest was en wat ik gezien had. In zijn dagboek van 1994, toen hij eveneens in Kdm was, stond identiek hetzelfde als wat ik zei!
Terwijl ik mijn verslag aan het maken was, viel de elektriciteit uit in Kmd. Het is blijkbaar dagelijkse kost!
’s Avonds nog even gaan wandelen. Omstreeks 20 u. is Roger toegekomen. Onze bagage was er ook. Met de groep zijn we dan in een pizzeria een pizza gaan eten. Nadien terug naar het hotel, waar we onze bagage mochten “herpakken” en onze rugzak mochten klaarmaken voor onze trekking van morgen.
Donderdag 22/11/2007
Omstreeks 4.30 u. werden we gewekt en om 5.30 u. vertrekken we naar de luchthaven van Kmd, waar we dan een uur later met een vlucht van Yeti-airways met een Twin Otter naar Lukla vliegen. Het was een spectaculaire vlucht tussen de bergen door. De landingsbaan in Lukla is zeer kort (slechts een paar 100 meter). De landingsbaan is nu geasfalteerd, maar blijkbaar in 1994 was de landingsbaan nog niet geasfalteerd en gewoon een aardeweg. De bagage wordt letterlijk uit het vliegtuig gesmeten! De bagage is nog niet goed uit het vliegtuigje of er wordt al andere bagage in het vliegtuig geladen en de nieuwe passagiers voor Kmd staan al klaar. Het ene vliegtuig volgt het andere razendsnel op.
We vertrokken, na een lunch, naar Phakding. Van de sherpa’s moesten we het rustig aan doen. Dit had te maken met de hoogte. We zaten al op 2.800 m. hoogte. Het uitzicht was prachtig. In het begin is het nog druk op de paden. Dragers en jakken (koeien) lopen langs alle kanten. Onze bagage wordt gedragen door dragers en niet door jakken. Onderweg bezochten we een lokaal marktje. Man, man, man, ……. Vlees wordt gewoon in manden versleurd, onbeschermd.
Teruggekomen in het hotel vertelde ik aan Marc waar ik geweest was en wat ik gezien had. In zijn dagboek van 1994, toen hij eveneens in Kdm was, stond identiek hetzelfde als wat ik zei!
Terwijl ik mijn verslag aan het maken was, viel de elektriciteit uit in Kmd. Het is blijkbaar dagelijkse kost!
’s Avonds nog even gaan wandelen. Omstreeks 20 u. is Roger toegekomen. Onze bagage was er ook. Met de groep zijn we dan in een pizzeria een pizza gaan eten. Nadien terug naar het hotel, waar we onze bagage mochten “herpakken” en onze rugzak mochten klaarmaken voor onze trekking van morgen.
Donderdag 22/11/2007
Omstreeks 4.30 u. werden we gewekt en om 5.30 u. vertrekken we naar de luchthaven van Kmd, waar we dan een uur later met een vlucht van Yeti-airways met een Twin Otter naar Lukla vliegen. Het was een spectaculaire vlucht tussen de bergen door. De landingsbaan in Lukla is zeer kort (slechts een paar 100 meter). De landingsbaan is nu geasfalteerd, maar blijkbaar in 1994 was de landingsbaan nog niet geasfalteerd en gewoon een aardeweg. De bagage wordt letterlijk uit het vliegtuig gesmeten! De bagage is nog niet goed uit het vliegtuigje of er wordt al andere bagage in het vliegtuig geladen en de nieuwe passagiers voor Kmd staan al klaar. Het ene vliegtuig volgt het andere razendsnel op.
We vertrokken, na een lunch, naar Phakding. Van de sherpa’s moesten we het rustig aan doen. Dit had te maken met de hoogte. We zaten al op 2.800 m. hoogte. Het uitzicht was prachtig. In het begin is het nog druk op de paden. Dragers en jakken (koeien) lopen langs alle kanten. Onze bagage wordt gedragen door dragers en niet door jakken. Onderweg bezochten we een lokaal marktje. Man, man, man, ……. Vlees wordt gewoon in manden versleurd, onbeschermd.
Onderweg geraak je niet uitgekeken op de prachtige natuur. Regelmatig wordt er gestopt om een lemonthee te drinken. Omstreeks 15 u. zijn we aangekomen in Phakding. We hebben er nog wat rondgewandeld en de blog bijgewerkt.
Ik werd er ook nog aangevallen door een hond, maar kom mij gelukkig verdedigen. Mijn collega’s hebben wel achteraf even gelachen met mij. ’s Avonds een typische Nepalese maaltijd met thee. Het was koud.
Omstreeks 19.30 u. naar onze lodge om te slapen, want morgen wacht een drukke dag. De lodge is eenvoudig maar OK.
Vrijdag 23/11/07
Opstaan omstreeks 7.00 u. Ik heb slecht geslapen. De andere groepsleden hebben niet beter geslapen. Na het ontbijt vertrokken naar Namche Bazaar. Het tempo is vrij traag . Onderweg wordt er nog eens gestopt voor de klassieke “lemonthee”-pauze. In Monjo is er lunch, waarna we het nationale Sagarmahtapark binnenstapten. Onderweg moesten we diverse keren de rivier ( Dudh Koshi) over te steken via metalen hangbruggen van +- 100 meter lang. Op sommige plaatsen waren de “oude” bruggen nog zichtbaar. Ze waren allen in onbruik en in mijn ogen zijn ze nooit de naam “brug” waardig geweest. De huidige bruggen zijn comfortabel. De landschappen blijven spectaculair. Je kunt honderden foto’s nemen.
Onderweg komen we veel dragers tegen, die alles naar hoger gelegen dorpen dragen. Een drager draagt minimum 60 kilo, met een maximum van 90 kilogram. Zij dragen al wat niet beschadigd mag worden of wat breekbaar is. De rest wordt gedragen door jakken.
De paden lopen nu steil omhoog, richting Namche Bazaar. Van vrij ver zien we Namche Bazaar liggen. Op het ogenblik dat we toekomen in Namche Bazaar is er nog een Tibetaanse markt bezig. Mark dacht eerst nog dat dit een tentenkamp was. De Tibetanen blijven daar ook ’s nachts slapen in hun armmoedig tentje en dit bij vrieskoude! Het terrein waar de tenten staan is ook één grote modderpoel.
De lodge waar we verbleven was de Kala Pattar lodge. Deze lodges waren OK. Ook het eten was lekker.
Zaterdag 24/11/2007
Vandaag is het een rustdag. Vandaag is het acclimatisatiedag. We zitten al op een hoogte van 3440 meter en we moeten gewoon worden aan de hoogte. We zijn wel om 6.30 u. opgestaan en na het ontbijt vertrokken naar een uitzichtpunt boven Namche Bazaar. Het is eveneens een Nepalese legerbasis.
We hadden er een fantastisch uitzicht op de Mount Everest , de Ama Dablam, de Lhotse e.a.
De temperatuur in de zon is OK, doch in de schaduw koelt het snel af.
Terug in Namche Bazaar hebben we nog een Tibetaans klooster bezocht, evenals de zaterdagmarkt en de Tibetaanse markt. De zaterdagmarkt is er één maal per week, daarentegen is de Tibetaanse markt er constant.
Lunch: spaghetti;
Daarna geprobeerd om een dutje te doen, maar dit lukt niet. Mijn kamergenoot snurkt als de beste. Vannacht zal ik mijn oordopjes moeten gebruiken! Marc slaapt nog en ik beslis te gaan wandelen in Namche Bazaar. Ik kom onder andere een K.B.C. kantoor tegen.
’s Avonds eten en wat met de kaarten gespeeld. Omstreeks 20 u. de slaapzak in. Marc slaapt zeer onrustig, hij mist -denk ik- Mireille!
Zondag 25/11/2007
Opgestaan omstreek 7.00 u. Na het ontbijt vertrokken richting Tengboche. De weg gaat op en neer. Soms moeten we behoorlijk stijgen, om daarna weer te dalen, een rivier over te steken, enz. Het tempo is terug traag. Mark had wel gelijk, toen hij me maanden gelden vertelde dat het wandelen soms stapje per stapje ging. De hoogte 3867 m. is behoorlijk voelbaar! De tocht zelf is te mooi om te beschrijven. Na de lunch in Phungi Tenga kwam er nog een zware, doch mooie klim. In Tengboche werden we gelogeerd in de Himalaya-lodge. In de lodge brandde een kachel, die gevuld werd met “jakstront”. Het was gezellig warm, doch een Nepalees doet nooit een deur dicht,……… met alle gevolge vandien.
We speelden nog wat uno bij een Everest-biertje en na het avondmaal, onmiddellijk de slaapzak in.
Dranken en andere voeding (Mars, Bounty, …) worden duurder naarmate je verder de bergen intrekt. Alles moet “aangevoerd” of “aangedragen” worden door dragers en jakken.
Maandag 26/11/2007
Na een kattenwas buiten, bij vriestemperatuur, zijn we in Tengboche het Tibetaans klooster gaan bezoeken. Op het ogenblik van ons bezoek was er een gebedsdienst bezig. Er mag dan niet gefotografeerd of gefilmd worden. Na het gebed mag dit wel. We zien ook heel goed de Mount Everest.
Na het ontbijt vertrekken we richting Dingboche. ’s Middags een lunch in Shomare. Roger is ziek geworden (darmklachten) en heeft een paard gehuurd om de rest van de tocht vandaag verder te zetten.
Na een lange en zware wandeling zijn we omstreeks 16 u. in Dingboche (4400 m.) aangekomen. We logeren er in de Holiday Inn! Het is geen Holiday Inn zoals wij kennen. Het is een zeer sobere en vuile lodge, met een zeer primitieve wc. Gewoon een platen hok, met een plankenvloer met een gat in van 15 x 25 cm, waar je kan gaan “over hangen”. Na het naar het toilet gaan, kan je alles afdekken met wat dennennaalden. De HUDO’s van de scouts zijn daarentegen zeer moderne wc’s.
’s Avonds het klassieke patroon: uno spelen, eten en slapen. Het is hier in Nepal ’s avonds ook zeer vroeg donker en koud. In de dag is het in de zon vrij warm, doch in de schaduw is het, mede door de wind, koud.
Dinsdag 27/11/2007
Onze tweede acclimatisatiedag. We vertrekken omstreeks 8.15 u. naar de Nangka Tshang. Een 5100 m hoger berg iets boven Dingboche. Het gaat zeer langzaam. De hoogte is goed voelbaar. Omstreeks 13.30 u. waren we terug in onze lodge voor de lunch.
In de namiddag nog wat rondgewandeld in Dingboche, op zoek naar internet en/of telefoon, doch dit bestaat hier op deze hoogte niet meer.
Hygiëne: man, man, man, miserie….. ’s Avonds kwam een dame de kachel vullen met jakstront. Dit gebeurde met de blote handen. Eén minuut later was ze eten aan het opdienen….
Woensdag 28/11/2007
Vandaag richting Lobuche (4900 m.). Het is de ganse dag klimmen. Het landschap blijft prachtig. Het bestaat uit rotsen en puin. De film “De apenplaneet” zou hier kunnen opgenomen worden. Grondverschuivingen zijn er ook geweest. Omstreeks 14 u. zijn we in Lobuche aangekomen. Het was onderweg afzien. Sommige stukken van onze weg zijn vals plat, dan stijgen, weer dalen enz. Onderweg komen we ook gedenkstenen tegen van verongelukte klimmers en sherpa’s.
Onze logdes zijn de naam lodge niet waardig. Ze zijn klein en smerig! Roger is niet gelukkig met de keuze van de lodges door de sherpa’s doch er is niks anders van lodge voorhanden. Lodges kunnen ook niet op voorhand gereserveerd worden, dus…. Als je bevoorbeeld te laat in het dorp aankomt, loop je het risico dat de lodges allemaal bezet zijn en dat je verder kan stappen naar een volgend dorp, op hoop van zegen dat daar nog lodges vrij zijn.
Mark heeft van één van de sherpa’s een bijnaam gekregen: mister Absjaar.
In de namiddag is er nog een uitstapwandeling naar een bergje in de omgeving.
Na het avondeten, vroeg naar bed, daar we omstreeks 4 u. zouden gewekt worden voor het vertrek naar de Kala Pattar.
Donderdag 29/11/2007 D-day!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Om 4 u. gewekt en om 5 u. weg naar……………… de Kala Pattar (5545 m.). Warm ingeduffeld en met de pillamp in aanslag vertrokken we. Er stond een prachtige sterrenhemel, een sterrenhemel zoals ik nog nooit gezien had. Dit alles in het pikdonker, alleen de maan en de sterren. De sneeuwtoppen van de bergen zijn ook zeer mooi in het donker. Er is geen “lichtverontreiniging” zoals in België. Het was echter zeer koud. Het water in mijn rugzak was aan het bevriezen.
Onderweg zijn we enorme gletsjers (oa de Khumbu – gletsjer) tegengekomen. In één stuk zijn ze niet te fotograferen. De paden die we bewandelden waren smal en gevaarlijk. Omstreeks 7.30 u. zijn we aangekomen in Gorakshep. Na een theetje gedronken te hebben hadden we maar één doel meer: de Kala Pattar. Het was constant stijgen. De uitzichten blijven prachtig. Het was een zeer, zeer, zeer, zware tocht van Gorakshep tot op de Kala Pattar. Stapje per stapje bereikten we de top van de Kala Pattar. Daar wapperden dan de vlaggen van Centea en Fidea, met op de achtergrond de Mount Everest.
Daarna de tocht terug naar Gorakshep, waar we onze lunch hadden. Daarna verder afgedaald naar onze lodges in Lobuche, waar we omstreeks 17 u. moe, uitgeput maar tevreden toekwamen. Het was een zware dag geweest. Ik snak naar een bad of douche, maar dat zal nog een paar dagen wachten zijn.
Vrijdag 30/11/2007
Vandaag is het afdalen naar Pangboche via Pheriche. Hier kunnen reddingshelecopters landen. We hebben diverse zieke Koreanen gezien, die waarschijnlijk te snel naar grotere hoogten gegaan zijn en daardoor hoogteziek zijn geworden. De lodge in Pangboche was eigendom van Girmin Darji Sherpa, een man die al 3 x op de top van de Mount Everest gestaan heeft. In de eetruimte en de lodge was geen elektriciteit. Licht werd gemaakt met kaarsen en een gasbrander.
Onder de deur van de lodge was een spleet van wel 5 cm.
Hier kon je wel een “douche” nemen waar ik gebruik van gemaakt heb. De douche is gewoon een kot, waar op het dak een plastieken kruik ligt, met afgezaagd deksel en waar een slang en douchekop aan verbonden is. Je koopt 10 liter warm water die dan in die kruik gegoten wordt en je kan dan onderaan “douchen”.
Zaterdag 1/12/2007
Na een bezoek aan een klooster zijn we verder afgedaald naar Khumjung (3600 m.) en dit via Tengboche. De landschappen blijven prachtig. Onderweg komen we jonge kinderen tegen die mee hout moeten hakken en dragen. Omstreeks 16 uur aankomst in Khumjung. Hier is wel elektriciteit en internet, waar we dan ook gebruik van maken. De lodge waar we verblijven zijn de grootste en de beste tot nog toe. Mark speelt opnieuw Sint, door ballonnen uit te delen. Hij krijgt bijna alle kinderen van het dorp op zijn nek. Hij voelt zich ook veel beter op deze lagere hoogte en speelt in de lodge zelfs voor Rambo. Vermoedelijk kwam dit doordat hij ’s avonds rum en whisky gedronken had.
Zondag 2/12/07
Om 7 u. opstaan en bezoek aan de Monastery van Khumjung, waar de wereldberoemde scalp van de Yeti bewaard wordt. Of het de echte scalp is, is nooit bewezen, doch de Nepalezen geloven er rotsvast in.
Nadien verder afgedaald naar Namche Bazaar waar we in een bakkerij met Nederlandstalige affiches een koffie gaan drinken zijn. De bakkerij is volledig in hout! Boven de bakkerij zijn er lodges. Mark vermoed dat hij in 1994 in één van die lodges gelogeerd heeft.
Nadien zijn we verder afgedaald naar Monjo waar we overnacht hebben. De lodges worden steeds maar beter en beter. De schouwpijp in de eetruimte van de lodge, is er ééntje gemaakt van conservenblikken en buiten omgeven met plastieken zakken.!!!!
Maandag 3/12/2007
Via Phakding terug naar Lukla. Het weer is volledig omgeslagen. Koud, bewolkt maar nog droog. ’s Middags gaan lunchen en friet gekregen. De keuken was prachtig.
De laatste 2 uur van de tocht naar Lukla hebben we regen en lichte sneeuw gehad. De leut om te stappen is er dan af. Dit betekent ook, dat als het bij ons op lagere hoogten sneeuwt, het serieus moet sneeuwen op de plaatsen waar wij een paar dagen voordien waren! In Lukla, kregen we bijna een echte hotelkamer met douche!
’s Avonds was er een afscheidsfeestje voor de sherpa’s – Kage Sherpa, zijn broer Pasang Galje Sherpa en Chombi Sherpa (deze laatste ging mee terug naar Kmd) en de dragers. Door hun deskundige leiding werd deze tocht een onvergetelijk avontuur voor de ganse groep. Alles is vlekkeloos verlopen! Dank aan allen. Er werd nog gedanst tot in de vroege uurtjes. Mark was in zijn element. Ja…… zonder Mireille eens buiten mogen, geeft een andere Mark! Gelukkig kon ik alles vastleggen op de gevoelige plaat. Het rare was wel, dat Mark niet wist hoe mijn fototoestel werkte, tot wanneer ik eens op de dansvloer stond….???
Dinsdag 4/12/2007
Terug naar Kmd met een nieuwe spectaculaire vlucht met een Twin Otter. Omstreeks 10 uur geland in Ktd en terug naar het hotel. Nadien hebben we een “taxi” genomen en de taxirit van ons leven beleefd hebben door Kmd. Mark en ik waren Patan gaan bezoeken en de tocht naar Patan deden we per taxi. Deze reed door het hectische verkeer van Kmd. Soms werd er door de taxichauffeur kortere wegen genomen, door wegeniswerken ea. Ik was tevreden dat we op onze bestemming gekomen waren, want had de rit nog 5 minuten langer geduurd had ik zeker gekotst.
Patan is het oude stadsgedeelte van Kmd. Er staan verschillende oude tempels, oa. de Krishna-tempel! Nadien nog wat rondgelopen in Thamel (het winkelgedeelte van Kmd) waar we ge-internet en geshopt hebben.
’s Avonds zijn we met de ganse groep gaan eten, jaksteak en friet. Lekker, hoewel de jak zeker 25 jaar oud was.
Woensdag 5/12/2007
Samen met Robert, Henri en Marc hebben we een taxi gehuurd voor de ganse dag. Eerst bezochten we de lijkverbranding in Pashupatinath. Het is een gans ritueel, aan de oever van de Bagmati-rivier. De oudste zoon leidt de plechtigheid. Eerst wordt hij volledig kaal geschoren. Hij wast zich in de rivier, wast de voeten van de overledene. Daarna wordt de overledene op een brandstapel gelegd, waarna de crematie kan plaatsvinden. Na de verbranding, wordt alles in de Bagmati-rivier geborsteld. Honderd meter verder zijn mensen zich aan het wassen en de was aan het doen in deze smerige rivier!
Nadien naar Bodnath, waar de grootste stupa van de wereld staat.
Als derde bezochte plaats deden we Swayambotnath aan waar de apentempel staat. Je hebt er een prachtig zicht over Kmd.
Daarna terug naar het hotel met dezelfde taxi. Op de baan: chaos, chaos, chaos…. Man, man, man,…… De taxirit op zich is een ganse ervaring! Een taxichauffeur verdient ongeveer 10000 roepies per maand (+- 110 EUR)
In de namiddag hebben we nog wat rondgewandeld in Thamel. ’s Avonds was er nog ons afscheidsdiner.
Donderdag 6/12/07
Omstreeks 7.30 u. moesten we al op de luchthaven zijn voor de terugvlucht. De vlucht is vertrokken met vertraging omwille van mist. Gelukkig is het vliegtuig in Doha, dat ons van Doha naar Londen moest brengen, op ons blijven wachten. Uiteindelijk zijn we dan omstreeks middernacht aangekomen in Zaventem.
De trekking was prachtig. De armoede in de bergen en in Kmd is me wel bijgebleven. Stress en luxe kennen ze in Nepal niet! Kmd blijft me bij als een smerige en chaotische stad.
In onze groep was de verstandhouding optimaal. Het was een groep toffe mensen. Griet, Luc, Jelle, Marc, Roger, Robert en Henri, bedankt en wie weet misschien tot op een volgende trekking!
Jos
Ik werd er ook nog aangevallen door een hond, maar kom mij gelukkig verdedigen. Mijn collega’s hebben wel achteraf even gelachen met mij. ’s Avonds een typische Nepalese maaltijd met thee. Het was koud.
Omstreeks 19.30 u. naar onze lodge om te slapen, want morgen wacht een drukke dag. De lodge is eenvoudig maar OK.
Vrijdag 23/11/07
Opstaan omstreeks 7.00 u. Ik heb slecht geslapen. De andere groepsleden hebben niet beter geslapen. Na het ontbijt vertrokken naar Namche Bazaar. Het tempo is vrij traag . Onderweg wordt er nog eens gestopt voor de klassieke “lemonthee”-pauze. In Monjo is er lunch, waarna we het nationale Sagarmahtapark binnenstapten. Onderweg moesten we diverse keren de rivier ( Dudh Koshi) over te steken via metalen hangbruggen van +- 100 meter lang. Op sommige plaatsen waren de “oude” bruggen nog zichtbaar. Ze waren allen in onbruik en in mijn ogen zijn ze nooit de naam “brug” waardig geweest. De huidige bruggen zijn comfortabel. De landschappen blijven spectaculair. Je kunt honderden foto’s nemen.
Onderweg komen we veel dragers tegen, die alles naar hoger gelegen dorpen dragen. Een drager draagt minimum 60 kilo, met een maximum van 90 kilogram. Zij dragen al wat niet beschadigd mag worden of wat breekbaar is. De rest wordt gedragen door jakken.
De paden lopen nu steil omhoog, richting Namche Bazaar. Van vrij ver zien we Namche Bazaar liggen. Op het ogenblik dat we toekomen in Namche Bazaar is er nog een Tibetaanse markt bezig. Mark dacht eerst nog dat dit een tentenkamp was. De Tibetanen blijven daar ook ’s nachts slapen in hun armmoedig tentje en dit bij vrieskoude! Het terrein waar de tenten staan is ook één grote modderpoel.
De lodge waar we verbleven was de Kala Pattar lodge. Deze lodges waren OK. Ook het eten was lekker.
Zaterdag 24/11/2007
Vandaag is het een rustdag. Vandaag is het acclimatisatiedag. We zitten al op een hoogte van 3440 meter en we moeten gewoon worden aan de hoogte. We zijn wel om 6.30 u. opgestaan en na het ontbijt vertrokken naar een uitzichtpunt boven Namche Bazaar. Het is eveneens een Nepalese legerbasis.
We hadden er een fantastisch uitzicht op de Mount Everest , de Ama Dablam, de Lhotse e.a.
De temperatuur in de zon is OK, doch in de schaduw koelt het snel af.
Terug in Namche Bazaar hebben we nog een Tibetaans klooster bezocht, evenals de zaterdagmarkt en de Tibetaanse markt. De zaterdagmarkt is er één maal per week, daarentegen is de Tibetaanse markt er constant.
Lunch: spaghetti;
Daarna geprobeerd om een dutje te doen, maar dit lukt niet. Mijn kamergenoot snurkt als de beste. Vannacht zal ik mijn oordopjes moeten gebruiken! Marc slaapt nog en ik beslis te gaan wandelen in Namche Bazaar. Ik kom onder andere een K.B.C. kantoor tegen.
’s Avonds eten en wat met de kaarten gespeeld. Omstreeks 20 u. de slaapzak in. Marc slaapt zeer onrustig, hij mist -denk ik- Mireille!
Zondag 25/11/2007
Opgestaan omstreek 7.00 u. Na het ontbijt vertrokken richting Tengboche. De weg gaat op en neer. Soms moeten we behoorlijk stijgen, om daarna weer te dalen, een rivier over te steken, enz. Het tempo is terug traag. Mark had wel gelijk, toen hij me maanden gelden vertelde dat het wandelen soms stapje per stapje ging. De hoogte 3867 m. is behoorlijk voelbaar! De tocht zelf is te mooi om te beschrijven. Na de lunch in Phungi Tenga kwam er nog een zware, doch mooie klim. In Tengboche werden we gelogeerd in de Himalaya-lodge. In de lodge brandde een kachel, die gevuld werd met “jakstront”. Het was gezellig warm, doch een Nepalees doet nooit een deur dicht,……… met alle gevolge vandien.
We speelden nog wat uno bij een Everest-biertje en na het avondmaal, onmiddellijk de slaapzak in.
Dranken en andere voeding (Mars, Bounty, …) worden duurder naarmate je verder de bergen intrekt. Alles moet “aangevoerd” of “aangedragen” worden door dragers en jakken.
Maandag 26/11/2007
Na een kattenwas buiten, bij vriestemperatuur, zijn we in Tengboche het Tibetaans klooster gaan bezoeken. Op het ogenblik van ons bezoek was er een gebedsdienst bezig. Er mag dan niet gefotografeerd of gefilmd worden. Na het gebed mag dit wel. We zien ook heel goed de Mount Everest.
Na het ontbijt vertrekken we richting Dingboche. ’s Middags een lunch in Shomare. Roger is ziek geworden (darmklachten) en heeft een paard gehuurd om de rest van de tocht vandaag verder te zetten.
Na een lange en zware wandeling zijn we omstreeks 16 u. in Dingboche (4400 m.) aangekomen. We logeren er in de Holiday Inn! Het is geen Holiday Inn zoals wij kennen. Het is een zeer sobere en vuile lodge, met een zeer primitieve wc. Gewoon een platen hok, met een plankenvloer met een gat in van 15 x 25 cm, waar je kan gaan “over hangen”. Na het naar het toilet gaan, kan je alles afdekken met wat dennennaalden. De HUDO’s van de scouts zijn daarentegen zeer moderne wc’s.
’s Avonds het klassieke patroon: uno spelen, eten en slapen. Het is hier in Nepal ’s avonds ook zeer vroeg donker en koud. In de dag is het in de zon vrij warm, doch in de schaduw is het, mede door de wind, koud.
Dinsdag 27/11/2007
Onze tweede acclimatisatiedag. We vertrekken omstreeks 8.15 u. naar de Nangka Tshang. Een 5100 m hoger berg iets boven Dingboche. Het gaat zeer langzaam. De hoogte is goed voelbaar. Omstreeks 13.30 u. waren we terug in onze lodge voor de lunch.
In de namiddag nog wat rondgewandeld in Dingboche, op zoek naar internet en/of telefoon, doch dit bestaat hier op deze hoogte niet meer.
Hygiëne: man, man, man, miserie….. ’s Avonds kwam een dame de kachel vullen met jakstront. Dit gebeurde met de blote handen. Eén minuut later was ze eten aan het opdienen….
Woensdag 28/11/2007
Vandaag richting Lobuche (4900 m.). Het is de ganse dag klimmen. Het landschap blijft prachtig. Het bestaat uit rotsen en puin. De film “De apenplaneet” zou hier kunnen opgenomen worden. Grondverschuivingen zijn er ook geweest. Omstreeks 14 u. zijn we in Lobuche aangekomen. Het was onderweg afzien. Sommige stukken van onze weg zijn vals plat, dan stijgen, weer dalen enz. Onderweg komen we ook gedenkstenen tegen van verongelukte klimmers en sherpa’s.
Onze logdes zijn de naam lodge niet waardig. Ze zijn klein en smerig! Roger is niet gelukkig met de keuze van de lodges door de sherpa’s doch er is niks anders van lodge voorhanden. Lodges kunnen ook niet op voorhand gereserveerd worden, dus…. Als je bevoorbeeld te laat in het dorp aankomt, loop je het risico dat de lodges allemaal bezet zijn en dat je verder kan stappen naar een volgend dorp, op hoop van zegen dat daar nog lodges vrij zijn.
Mark heeft van één van de sherpa’s een bijnaam gekregen: mister Absjaar.
In de namiddag is er nog een uitstapwandeling naar een bergje in de omgeving.
Na het avondeten, vroeg naar bed, daar we omstreeks 4 u. zouden gewekt worden voor het vertrek naar de Kala Pattar.
Donderdag 29/11/2007 D-day!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Om 4 u. gewekt en om 5 u. weg naar……………… de Kala Pattar (5545 m.). Warm ingeduffeld en met de pillamp in aanslag vertrokken we. Er stond een prachtige sterrenhemel, een sterrenhemel zoals ik nog nooit gezien had. Dit alles in het pikdonker, alleen de maan en de sterren. De sneeuwtoppen van de bergen zijn ook zeer mooi in het donker. Er is geen “lichtverontreiniging” zoals in België. Het was echter zeer koud. Het water in mijn rugzak was aan het bevriezen.
Onderweg zijn we enorme gletsjers (oa de Khumbu – gletsjer) tegengekomen. In één stuk zijn ze niet te fotograferen. De paden die we bewandelden waren smal en gevaarlijk. Omstreeks 7.30 u. zijn we aangekomen in Gorakshep. Na een theetje gedronken te hebben hadden we maar één doel meer: de Kala Pattar. Het was constant stijgen. De uitzichten blijven prachtig. Het was een zeer, zeer, zeer, zware tocht van Gorakshep tot op de Kala Pattar. Stapje per stapje bereikten we de top van de Kala Pattar. Daar wapperden dan de vlaggen van Centea en Fidea, met op de achtergrond de Mount Everest.
Daarna de tocht terug naar Gorakshep, waar we onze lunch hadden. Daarna verder afgedaald naar onze lodges in Lobuche, waar we omstreeks 17 u. moe, uitgeput maar tevreden toekwamen. Het was een zware dag geweest. Ik snak naar een bad of douche, maar dat zal nog een paar dagen wachten zijn.
Vrijdag 30/11/2007
Vandaag is het afdalen naar Pangboche via Pheriche. Hier kunnen reddingshelecopters landen. We hebben diverse zieke Koreanen gezien, die waarschijnlijk te snel naar grotere hoogten gegaan zijn en daardoor hoogteziek zijn geworden. De lodge in Pangboche was eigendom van Girmin Darji Sherpa, een man die al 3 x op de top van de Mount Everest gestaan heeft. In de eetruimte en de lodge was geen elektriciteit. Licht werd gemaakt met kaarsen en een gasbrander.
Onder de deur van de lodge was een spleet van wel 5 cm.
Hier kon je wel een “douche” nemen waar ik gebruik van gemaakt heb. De douche is gewoon een kot, waar op het dak een plastieken kruik ligt, met afgezaagd deksel en waar een slang en douchekop aan verbonden is. Je koopt 10 liter warm water die dan in die kruik gegoten wordt en je kan dan onderaan “douchen”.
Zaterdag 1/12/2007
Na een bezoek aan een klooster zijn we verder afgedaald naar Khumjung (3600 m.) en dit via Tengboche. De landschappen blijven prachtig. Onderweg komen we jonge kinderen tegen die mee hout moeten hakken en dragen. Omstreeks 16 uur aankomst in Khumjung. Hier is wel elektriciteit en internet, waar we dan ook gebruik van maken. De lodge waar we verblijven zijn de grootste en de beste tot nog toe. Mark speelt opnieuw Sint, door ballonnen uit te delen. Hij krijgt bijna alle kinderen van het dorp op zijn nek. Hij voelt zich ook veel beter op deze lagere hoogte en speelt in de lodge zelfs voor Rambo. Vermoedelijk kwam dit doordat hij ’s avonds rum en whisky gedronken had.
Zondag 2/12/07
Om 7 u. opstaan en bezoek aan de Monastery van Khumjung, waar de wereldberoemde scalp van de Yeti bewaard wordt. Of het de echte scalp is, is nooit bewezen, doch de Nepalezen geloven er rotsvast in.
Nadien verder afgedaald naar Namche Bazaar waar we in een bakkerij met Nederlandstalige affiches een koffie gaan drinken zijn. De bakkerij is volledig in hout! Boven de bakkerij zijn er lodges. Mark vermoed dat hij in 1994 in één van die lodges gelogeerd heeft.
Nadien zijn we verder afgedaald naar Monjo waar we overnacht hebben. De lodges worden steeds maar beter en beter. De schouwpijp in de eetruimte van de lodge, is er ééntje gemaakt van conservenblikken en buiten omgeven met plastieken zakken.!!!!
Maandag 3/12/2007
Via Phakding terug naar Lukla. Het weer is volledig omgeslagen. Koud, bewolkt maar nog droog. ’s Middags gaan lunchen en friet gekregen. De keuken was prachtig.
De laatste 2 uur van de tocht naar Lukla hebben we regen en lichte sneeuw gehad. De leut om te stappen is er dan af. Dit betekent ook, dat als het bij ons op lagere hoogten sneeuwt, het serieus moet sneeuwen op de plaatsen waar wij een paar dagen voordien waren! In Lukla, kregen we bijna een echte hotelkamer met douche!
’s Avonds was er een afscheidsfeestje voor de sherpa’s – Kage Sherpa, zijn broer Pasang Galje Sherpa en Chombi Sherpa (deze laatste ging mee terug naar Kmd) en de dragers. Door hun deskundige leiding werd deze tocht een onvergetelijk avontuur voor de ganse groep. Alles is vlekkeloos verlopen! Dank aan allen. Er werd nog gedanst tot in de vroege uurtjes. Mark was in zijn element. Ja…… zonder Mireille eens buiten mogen, geeft een andere Mark! Gelukkig kon ik alles vastleggen op de gevoelige plaat. Het rare was wel, dat Mark niet wist hoe mijn fototoestel werkte, tot wanneer ik eens op de dansvloer stond….???
Dinsdag 4/12/2007
Terug naar Kmd met een nieuwe spectaculaire vlucht met een Twin Otter. Omstreeks 10 uur geland in Ktd en terug naar het hotel. Nadien hebben we een “taxi” genomen en de taxirit van ons leven beleefd hebben door Kmd. Mark en ik waren Patan gaan bezoeken en de tocht naar Patan deden we per taxi. Deze reed door het hectische verkeer van Kmd. Soms werd er door de taxichauffeur kortere wegen genomen, door wegeniswerken ea. Ik was tevreden dat we op onze bestemming gekomen waren, want had de rit nog 5 minuten langer geduurd had ik zeker gekotst.
Patan is het oude stadsgedeelte van Kmd. Er staan verschillende oude tempels, oa. de Krishna-tempel! Nadien nog wat rondgelopen in Thamel (het winkelgedeelte van Kmd) waar we ge-internet en geshopt hebben.
’s Avonds zijn we met de ganse groep gaan eten, jaksteak en friet. Lekker, hoewel de jak zeker 25 jaar oud was.
Woensdag 5/12/2007
Samen met Robert, Henri en Marc hebben we een taxi gehuurd voor de ganse dag. Eerst bezochten we de lijkverbranding in Pashupatinath. Het is een gans ritueel, aan de oever van de Bagmati-rivier. De oudste zoon leidt de plechtigheid. Eerst wordt hij volledig kaal geschoren. Hij wast zich in de rivier, wast de voeten van de overledene. Daarna wordt de overledene op een brandstapel gelegd, waarna de crematie kan plaatsvinden. Na de verbranding, wordt alles in de Bagmati-rivier geborsteld. Honderd meter verder zijn mensen zich aan het wassen en de was aan het doen in deze smerige rivier!
Nadien naar Bodnath, waar de grootste stupa van de wereld staat.
Als derde bezochte plaats deden we Swayambotnath aan waar de apentempel staat. Je hebt er een prachtig zicht over Kmd.
Daarna terug naar het hotel met dezelfde taxi. Op de baan: chaos, chaos, chaos…. Man, man, man,…… De taxirit op zich is een ganse ervaring! Een taxichauffeur verdient ongeveer 10000 roepies per maand (+- 110 EUR)
In de namiddag hebben we nog wat rondgewandeld in Thamel. ’s Avonds was er nog ons afscheidsdiner.
Donderdag 6/12/07
Omstreeks 7.30 u. moesten we al op de luchthaven zijn voor de terugvlucht. De vlucht is vertrokken met vertraging omwille van mist. Gelukkig is het vliegtuig in Doha, dat ons van Doha naar Londen moest brengen, op ons blijven wachten. Uiteindelijk zijn we dan omstreeks middernacht aangekomen in Zaventem.
De trekking was prachtig. De armoede in de bergen en in Kmd is me wel bijgebleven. Stress en luxe kennen ze in Nepal niet! Kmd blijft me bij als een smerige en chaotische stad.
In onze groep was de verstandhouding optimaal. Het was een groep toffe mensen. Griet, Luc, Jelle, Marc, Roger, Robert en Henri, bedankt en wie weet misschien tot op een volgende trekking!
Jos
